Paplepelwerk. Niet het schrijven maar het tuinieren. Toen in mijn jeugd mijn vader stierf, hielp ik mijn moeder met het onderhouden van onze grote tuin. Al op mijn vijftiende stond vast dat ik naar de tuinbouwschool zou gaan. Huis te Lande, een tuinbouwschool voor meisjes die pretendeerde jonge vrouwen wat extra's mee te geven als ze zich in het huwelijk dreigden te gaan vervelen. Daarna ging ik naar de Hogere tuinbouwschool in Gent in België, waar ik netheid, eenzaamheid en mijn eerste grote liefde leerde kennen.
In 1984 begon ik mijn eigen tuinbedrijf. In een oude besteleend reed ik met hark en spade door luxe wijken, parkeerde om de hoek en liep langs de deuren met een folder en de leus: 'Uw tuin? zit u ermee of zit u er graag.'Dat leuren met mezelf heb ik niet lang hoeven doen, de dag dat ik me inschreef bij de Kamer van Koophandel ontmoette ik Tanneke, zij werd mijn nieuwe werkpartner. We begonnen in Utrecht Tuinatelier en de volgende zestien jaar dompelden we onszelf onder in het werk. We ontwierpen tuinen voor anderen en met veel plezier.
In 1995 begon ik voorzichtig met schrijven en ik kreeg een tuincolumnin het Utrechts Nieuwsblad. In dat jaar ontmoette ik ook mijn
laatste grote liefde, Raúl, waardoor de blik op de toekomst veranderde.
In 2000 verkasten we naar Andalusië, in een bergdorp tegen de zuidhelling van de Sierra
Nevada vonden we in een authenthiek dorp een oud en majesteitelijk huis. We noemden het Viña y Rosales en begonnen een Bed & Breakfast. De verbouwing van het huis en de aanleg van de grote tuin werd een nieuwe uitdaging.
Zodra het stof, door onze ommezwaai opgewaaid, was neergedwarreld en zich ging verzamelen in de hoeken van ons bestaan, vond ik tijd om te schrijven. En dat doe ik nog steeds, met overgave. Steeds meer en steeds beter. Sinds het einde van 2009 schrijf ik een column voor Vruchtbare Aarde. Een ware uitdaging om te mogen schrijven voor zo'n inspiratievol tijdschrift.
